kaart van Egypte

kaart_egypte

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

desert trip van Cairo naar Luxor

Op 14 januari 2012 landen Thomas en ik op de International Airport van Cairo voor een 14-daagse reis door Egypte. Juist in de periode dat Marjo met zijn reisgenoten voor 6 weken in het Krugerpark van Zuid Afrika zit. We reizen dus tegelijkertijd op hetzelfde continent. Ik heb me voorgenomen om tijdens onze Egypte reis de Kruger-blog bij te houden. Dat lukt redelijk tot nu, maar dat is afhankelijk van de informatie die ik door krijg en tevens van de communicatie mogelijkheden.

Deze blogaflevering – juist ook omdat we ons in Afrika bevinden, hetzelfde werelddeel als waar Marjo zich nu bevindt – zal gaan over de Egyptereis van Thomas en mij. Zo kan ook het thuisfront enigszins meeleven. En om stijl te blijven begin ik met met een filmpje over waterbuffels in hun natuurlijke omgeving, wat gemaakt is tijdens een felucca-zeiltocht over de Nijl bij Luxor. Waterbuffels worden hier gamouza genoemd.

 

CAIRO

De eerste 4 nachten logeren Thomas en ik in het Mena House Hotel, een oud buitenverblijf uit de Engelse koloniale periode, wat op loopafstand ligt van de piramiden.

De Arabische naam van het leeuwen lichaam met het mensenhoofd is 'Abu El-Hol' dat betekent Vader de Verschrikkelijke.

De sfinx voor de pyramide van Cheops

De eerste dag steken we na een vorstelijk ontbijt de weg over en stappen we, alsof we een teletijd-machine betreden, 45 eeuwen terug in de tijd. We staan op de rand van de woestijn, de vlakte van de grote piramiden van Gizeh. Hier lijk de legendarische en imposante sfinx over nog steeds te waken om de graven van de farao’s te beschermen en de vijanden van de farao’s vrees en schrik aan  te jagen. De Arabische naam van het leeuwen lichaam met het mensenhoofd is ‘Abu El-Hol’ dat betekent Vader de Verschrikkelijke. Ook was de sfinx in oude tijden een “Wachter van de zon’ en werd hij op één lijn gezien met de hemelgod Horus, de farao en de zon zelf. Wat momenteel werkelijk uniek is dat we hier een van de weinige toeristen zijn. Voor de souvenir-venters, prularia-verkopers en de kameelritten-aanbieders en zijn wij zo’n beetje de voornaamste attractie en we ontkomen dan ook niet aan een horde van belagers. Het zijn de revolutie en de wilde taferelen op het Tahrir-plein in het centrum van Cairo, die verleden jaar wereldwijd rond deze tijd op de televisie te volgen waren, die daar debet aan zijn. Hoewel het merendeel van de Egyptenaren de revolutie een warm hart toedragen, lijden grote groepen mensen aan het wegblijven van de toeristen.

Op 25 januari – wij zullen op die dag in Luxor aankomen – wordt de eerste verjaardag van de revolutie gevierd. De slachtoffers van de revolutie worden martelaren genoemd. Zij zijn het ‘offer’- hoe archaïsch is dat!- van de gewelddagige botsingen tussen het inmiddels gevallen Moubarak regime en de vrijheidstrijders en worden met herdenkingen geëerd.

Tahrir plein

Later op de dag bezoeken we het centrum van Cairo en wanneer we aan het begin van de avond een thee-huis aan het Tahrir plein bezoeken wordt plotseling, terwijl wij niets vermoedend aan de mint-thee zitten, met veel geraas het ijzeren rolluik naar beneden gelaten. Er is buiten een opstootje, waarbij gevochten wordt. Lokaal is het is kennelijk geen ongewone actie, want de andere theehuis bezoekers roken onbekommerd verder hun sigaret en drinken hun thee of koffie. Wij zitten veilig opgesloten! ‘Niets aan de hand’, wordt ons geruststellend toevertrouwd. Wij zijn toch enigszins onder de indruk. Een half uurtje later blijkt de kust voldoende veilig om de bezoekers weer buiten  te laten. We worden vriendelijk geadviseerd rechts af te gaan om het opstootje te ontlopen. Er wordt ons in het oor gefluisterd dat deze relletjes niets met de revolutie te maken hebben. Mensen maken van de gelegenheid ge-/misbruik voor individueel en persoonlijk belang: ze willen een ijskast of een flat. Het kleine groepje Egyptenaren, die nu het Tahrir plein ‘bezetten’ en er in tenten de nacht doorbrengen spelen overdag kaart en drinken thee. Zij zouden zelfs daarvoor betaald worden om de ‘opstand’ in de spotlights te houden voor de internationale media. Het gaat hier om ‘poor people’ en niet om hard-core activisten, wordt ons verteld. We weten niet wie of wat we moeten geloven.

Op het podium van het Egyptische politieke toneel spelen zich momenteel duistere en ondoorzichtige taferelen af. Even later zitten we in een taxi, die zich met veel getoeter in de spagetti-achtig, krioelende file van het helse verkeer stort op weg naar het chique Mena House, 15 km verder. Een uur en drie kwartier later valt er een deken van weldadige rust over ons in aangename tuinen van het hotel. De volgende ochtend bewonderen we na het ontbijt de majesteitelijke Montgomery- en Churchill-suite van het Mena House Hotel, die voor zo’n 1.150 euro per nacht geboekt kan worden. Wij blijven eenvoudig en houden onze eigen kamer aan.

oud Cairo

In één dag ‘doen’ we verschillende high-lights van Cairo tegelijk: Khan-el-Khalili, de eeuwen oude soukh in oud Cairo Ook hier valt het op dat er nauwelijks toeristen rondstruinen. De schoenpoetsers ter plekke bieden zelfs aan om Thomas’ sportschoenen te poetsen. Daarna bezoeken we Islamic Cairo, een oud gedeelte van de stad, waar een groot gedeelte van de in totaal 20 miljoen inwoners van Cairo leeft.

Bab Zuweila is een indrukwekkende vesting-achtige toren in de oude stad met 2 hoge minaret torens. Bab Zuweila, is de laatst overgebleven poort van de drie belangrijkste toegangspoorten tot de stad uit de 11e eeuw.

Bab Zuweila, Old Cairo

Bab Zuweila is een indrukwekkende vesting-achtige toren in de oude stad met 2 hoge minaret torens. Bab Zuweila, is de laatst overgebleven poort van de drie belangrijkste toegangspoorten tot de stad uit de 11e eeuw. Het Arabische ‘bab‘ betekent ‘deur‘. Hier ontmoeten we – bij toeval – een gepensioneerde muezzin. Een muezzin is een oproeper tot het dagelijkse moslimgebed. Dagelijks beklimt hij 5 keer de minaret om de gelovigen eraan te herinneren dat zij zich in gebed tot Mekka dienen te richten. Hij biedt aan om ons een rondleiding door de oude buurt te geven. Tijdens die uitgebreide en ter zake deskundige privé-tour belanden we in een middel-eeuwse moskee, die onlangs door Unesco is geadopteerd. De moskee is nog niet gerestaureerd en ademt nog de bijzonder authentieke oud-islamistische sfeer van weleer. Alsof de Koran uitlegger en zijn leerlingen, die aan zijn voeten zijn colleges volgen, net even thee aan het drinken zijn. Prachtige helder gekleurde glas-in-lood ramen laten het felle zinlicht gefilterd de ruimte binnen stromen. De wanden worden gesierd met oude kalligrafische lettertekens.

Vanaf het dak krijgen we een panoramisch uit zicht op dit oude stadsdeel met de Citadel, die beeldbepalend op een hoogte boven de stad uittorent.

Uitzicht op de Citadel

Vanaf het dak krijgen we een panoramisch uit zicht op dit oude stadsdeel met de Citadel, die beeldbepalend op een hoogte boven de stad uittorent. De citadel dateert van de 12e eeuw. Zij doet tot op heden nog steeds dienst als gevangenis. Beneden ons bieden de ruïne-resten woningen een trieste aanblik. Dit is het gevolg van de aardbeving, die op 12 oktober 1992 de stad trof. Daarbij kwamen honderden bewoners van deze wijk om. Hun huizen zijn niet gerestaureerd.  De middel-eeuwse gebouwen zijn ongedeerd bleven. Dat zegt wel iets architectonische bouwtechnieken van weleer. De hedendaagse toepassingen daarvan vormen een schril contrast hiermee.

Aan het begin van de avond laten we ons naar het nabije Azhar Park rijden. We treden een oase van rust en verbluffende tuinarchitectuur binnen. Het erin gelegen restaurant Citadel View is een fantastische locatie om te eten met uitzicht op de feeëriek verlichte citadel, boven een metropool die – alleen al vanwege de constante herrie – nooit slaapt.

nieuw Cairo

Tijdens de laatste dag in Cairo bezoeken we het Egyptische Museum aan Tahrir Square. De urenlange rijen met wachtende toeristen zijn ook daar verdwenen. Hier liggen de schatten van de oudheid letterlijk als in een pakhuis opgestapeld, met als hoogtepunt het fabelachtige gouden masker van Tut Ankh Amun. Aan het begin van de avond wandelen langs de boulevard van de Nijl over de brug het eilandje El Gezira naar de ambassadebuurt Zamalek en drinken koffie in de luxe lounge van het Marriott Hotel, voorheen een paleis van Koning Farouk. Vlak in de buurt vindt Thomas aan de hand van zijn ‘Lonely Planet’ het bij de bewoners van Zamalek erg populaire restaurant Abu El Sid, waar zonder enig voorbehoud alcohol geschonken wordt en de bierpomp royaal opengezet wordt.

de westelijke woestijn van Egypte

De volgende ochtend worden we aan het hotel opgewacht door onze gids Tariq en de chauffeur Ragab met een 4-wheel drive Toyota Landcruiser. We starten onze desert safari. We passeren een verlaten en vervallen industrie van oliewinning. Daarna verdwijnt de bewoonde wereld steeds meer uit zicht. Een enorme leegte doemt er voor ons op. De eerste bestemming is de oase van Bahariya. In de hoofdstad Bawiti zijn recentelijk mummies gevonden. Bawiti is beroemd vanwege zijn dadels en olijven. Voor de zonsondergang rijden we naar de zwarte bergen voor een schitterend uitzicht over het gehele noordelijke gedeelte van de oase. We overnachten in het traditioneel met lokale materialen gebouwde Qasr El Bawiti Hotel en genieten van het woestijnlandschap. Een recente ontdekking in Bahariya is de dodenstad van de vergulde mummies, die we de volgende dag bezoeken.

zwarte woestijn

Het kampvuur in de koude nacht is aangenaam warm. Datzelfde kampvuur is ook onze keuken.

Een warm houtvuur in de koude woestijnnacht

We reizen de volgende dag verder door naar de Zwarte Woestijn, waar we voor de eerste keer overnachten in een tentje onder een ongelooflijke heldere sterrenhemel. Een inktzwarte koepel bezaaid met fonkelende diamanten in de meest fantastische formaties zweeft beschermend boven ons. Wij zijn hiermee getuige van een uitzicht dat, nagenoeg onveranderd, ook door de eerste woestijnbewoners, bewonderd werd. Het kampvuur in de koude nacht is aangenaam warm. Datzelfde kampvuur is ook onze keuken. Onze chauffeur Ragab blijkt een uitstekende kok, waardoor we onze comfortabele hotels probleemloos achter ons kunnen laten. De eerste avond wordt er een kip geroosterd en staat er frisse tomatensalade met plat brood en humus op het menu. Na het eten komen met de zoete zwarte thee de verhalen los en maken we nader kennis met elkaar. Tariq en Ragab blijken allebei een heel andere bevolkingsgroep uit Egypte te vertegenwoordigen met een onderling totaal verschillende levensstijl.

Tariq komt uit Cairo en Ragab uit Luxor, wat Upper Egypt – genoemd wordt. Het hooggelegen deel van Egypte vanwaar de Nijl naar het lager gelegen deel in het noorden stroomt. Tariq is met zijn 32 jaar naar Egyptische maatstaven al erg oud om nog ongetrouwd te zijn. Ragab vertegenwoordigt de oudere generatie. Hij is 52 en vader van vijf kinderen. Van oudsher bestaat er een soort van onderlinge rivaliteit tussen de ‘wijsneuzen’ van het ‘moderne’ Cairo en de eenvoudige boerenbevolking van Upper Egypte in het zuiden. De zuiderlingen worden dom genoemd omdat ze traditioneel willen blijven, terwijl de noorderlingen als modieus bestempeld worden, die met alle winden meewaaien. Het levert een eindeloos aantal moppen op, die lijken op de Nederlandse belgenmoppen. Zes dagen lang hebben Thomas en ik ons vermaakt met het gekrakeel tussen die twee.Toch wordt er ook weer broederlijk samengewerkt wanneer de omstandigheden daarom vragen, zoals dit YouTube filmpje duidelijk maakt.

witte woestijn

De zwarte woestijn is bedekt met laag zwarte aarde. Een overblijfsel van een vulkanische uitbarsting die miljoenen jaren geleden heeft plaatsgevonden. De restanten van een lavastroom en veel as liggen als een deken over de vlakte en over de bergen gedrapeerd. De zwarte woestijn gaat geleidelijk over in de witte woestijn.